• De laatste wissel

     

    Wat moet het vreselijk voelen, een gemis

    zo groot na alles wat al gebeurd is.

    Ellen, onze handbalvriendin

    linkshandige teamplayer op rechtsopbouw

    Ook op rechterhoek bracht je gevaar

    Voor iedereen Vertrouwd,

    met levenslust en immer opgewekt

    een super schot, een lange bal op maat

    Strijden voor Elkaar,

     

    Een poos

    niet gezien,

    tijdje uit het oog

    maar altijd onderdeel van ons team

    van toen

    fundamenten van ons verdere leven

    door die mooie tijd, glansrijk

    Hebben wij ons ontplooid, elkaar groei gegeven,

    verrijkt

    Dat blijft

     

    Geen k-woord dat dit weg kan nemen

     

    De eerste keer met ongemak douchen,

    Om dan, jij voorop, als bezetenen buik te schuiven

    De wedstrijden, al die weken, seizoenen

    Binnen en buiten

    zwart wit toernooi HET punt op de kalender

    Jaren en jaren

    Achter de bar, ballen en fluiten

    slaappartijtjes in de tenten,

    drankjes doen en gek dansen,

     

    Het is samen dat je groot wordt

    Verbonden door die sport

    Je leert plots van die andere kant,

    daar waar het wereldse stopt.

    Veel te vroeg op je pad.

     

    Pijn in onze buik

    Brok in de keel

    Prikkende tranen

    Zo is het niet hoe leven hoort te zijn

    Het team ongewild verlaten...

     

    Betekenis geven zit niet in lengte van tijd

    Het is een troost

    net zozeer, als dat je nu niet meer lijden zal

    In een vredig samenzijn.

    Door liefde omringd bij Roos

     

    Met een krachtig laatste fluitsignaal

    We are black we are white

     

     

    Geschreven door Ellen Van Der Ven – Gielkens

    15 maart 2021